Gün ışığı gözlerim
Karanlıklara mahkum
Kalbimin yolları
Labirent oldu
Sevdamı kaybettim
Yenisi buldu
Bir gün gelecek
Bir filiz verecek mi yüreğim
Bu sızı dinecek mi
Yad ellerde
Çaresiz günlerim oldu
Yüzümde hiç gelmeyen bir bahar
Ellerim ayaz
Tutamazsın
Bekleme
Üşüyorum diyemem
Baktığım yollar uçurum
Gittiğim yere
Varamam artık
Geldiğim yere
Dönemem
Sen var mıydın gerçekten
Şimdi sorsan
Bilemem
Canımın parçası çürümüş mü görecektim seni
İzlerin uzak
Bulamam gittiğin yeri
Bir yarım elma
Bir kopuk dalda
Diğer yarısı
Üstünde kurtla
Solan mutluluğum bir takvim yaprağında
Ve başlayan umutsuzluğum
Saatler sonu vurduğunda
Yeni bir hayat
Bir başlangıç
Buruk
Ve bir bitişle beraber
Gözlerimde donuk
Bir fotoğraf karesi oldun
Eski hayatım
Bir zamanlar hayatım olan
Diğer eski hayatım
İçinde duruyordun
Bense gidiyordum artık
Yetişmeyeceğini bilerek
İlk kez
Bilerek
Son olduğunu
Bilimsel bir açıklaması yok
Ne tuhaf bugün
Manasız olduğunu görmek
En manalı şeyken dün
Sen
Ellerinde bir zafer tutuyorsun
Bak
Yollarına çiçekler dökecekler
Yürü
Kim tutar seni
Başın dik
Alnın pak
Yenik bir aşkın komutanı olmak da varmış kaderde
Bunu söylememiştin
Seni sevmeden önce..
Kasım 01