Elveda gençliğim
Ben gidiyorum
Bekleme artık hiç
Gelmeyeceğim
Sen beni unut
Ben soluyorum
Bir daha hiç çiçek
Vermeyeceğim

Hatırlarsın
Daha dün gibi sanki
Topraktan ürkerek filiz verişim
İmrenen bakışlardan sıkılıp
Utanarak öyle boyun eğişim
Güneş benim için doğarken her gün
Bense nazlanırdım büyümek için
Az dil dökmemişti o kuşlar bana
Ya o kelebekler yapraklarımda
Vereceğim bir küçük tomurcuk için
Yağmur artık gitmeliyim dedi
Yaz geliyor
Burada istemez beni
Oysa ben doymamıştım ki damlalarına
Erkendi kabuklarımdan sıyrılmak için
Benim düşündüğüm gibi değildi dünya
Her şey ben istersem olurdu güya
Fazla şımartmışlar bilmeden beni
Şaşırdım öğrenince acı gerçeği
Gonca olmaya alışamamışken daha
Çiçek verdim yenik düştüm doğaya
Ne nadide ne mukaddes bir şeydim
Yeryüzünde sayısız çiçek içinde
Ben ne eşsiz ne de tektim
Gereksizdi bu kibir
Aşırıydı bu kendini beğenmişliğim
İşte henüz doğmadan ben
Yine doğuyordu her gün güneş
Kuşlar cıvıldaşıyordu hep birden
Kelebekler başka dallara konuyordu
Ve akıtıyordu yağmur damlalarını
Esirgemeden
Ben bir gün yok olduğumdaysa
Farklı olmayacaktı hiçbir şey eskisinden
İnandığım ne varsa artık önemsiz
Meğer öyle alelade bir çiçekmişim
Kaybetti her şey güzelliğini
Sevdiğim ne varsa artık sevimsiz
Sanki bütün bunlar yetmezmiş gibi
Bir deli rüzgar üşüttü beni
Savurdu dallarımı oradan oraya
Körpe bir tomurcukken daha
Her gün tepemde duran
Bir çiçek vereyim diye
Beni yakıp kavuran güneş
Isıtmaz oldu artık ayaklarımı
Kesildi birden kuşların
Bitmek bilmeyen cıvıltısı
Ve göçüp gittiler buralardan
Rengarenk dostlarım
Kelebekler
Vazgeçtiler yapraklarımdan
Bir sabah ayazında
Kalakaldım bir başıma
Üzüldüm boynumu büktüm
Sular çekildi damarlarımdan
Kaybettim birini yapraklarımdan
O anda görünüverdi yağmur uzaktan
İçimde buruk bir sevinçle hoş geldin dedim
Şu halime bak ne hale geldim
Artık faydası yok bu damlaların
Biliyorum dedi yağmur umursamadı
Düzeni böyle işte dünyanın
Sonra sen alelade bir çiçeksin
Kar da benimle yola çıkmıştı
Peşi kıştır bu mevsimin
Yoksa gitmeden dememiş miydim
Bir sonu vardır tüm mevsimlerin
Sustum
Bir daha da konuşamadım
Döküldü bir anda tüm yapraklarım

Elveda gençliğim
Ben gidiyorum
Bekleme artık hiç
Gelmeyeceğim
Sen beni unut
Ben soluyorum
Bir daha hiç çiçek
Vermeyeceğim..
Mayıs 03