İçine kurt düştü
Çıkamadı
Düşürmek istedi
Yapamadı
İçi içini yemişti zaten
Kurda bir şey kalmadı
Yaşadı yıllarca kurt
Bir şey yemeden
Sözüm ona bir asalaktı
Ama zarar gördü bu birliktelikten
Artık bu utançla yaşayamazdı
Nefret etti insan türünden
Kurt dağa kaçtı
Kaçamadı nefretinden
Bir süre vadilerde dolaştı
Bir kış boyunca çıkmadı ininden
Nefreti onu olgunlaştırdı
Ve evrim geçirdi birden
Kurt hala açtı
Öyle açtı öyle açtı ki
Ulumaya başladı
Akbabalar eksilmezdi tepesinden
Ama tek dostu dolunaydı
Kurt adam da olurdu bazen
İnsanlar kurttan korkardı
Ve kurt korkardı ateşten
Bir gün bir insana rastladı
Atıldı kurt nefretle
Yemedi sadece parçaladı
İşte kurt bundan böyle
Açlığıyla anıldı..
Ekim 03