Bir saçmalıktı
Durup durup düşündüğüm
Gözlerimi açtım
Korkuyu gördüm
Bundan böyle
Dokunmadım hiçbir şeye
Zamanın içinden geçtim
Belki bu yüzden
Geçmedi zaman
Belirgin bir sona yaklaşıyordum
Nefesini tuttu insanlar
Yaşama inat
Bense nefes nefese
Ölüme koşut
Koşuyordum
Sekiyordum
Bir beyaz tebeşirle çizdiğim çizgilerde
Dışına çıkmıyordum
Nedendi nasıldı niçindi
Sorup durdular bana
Duyduğum için bağırdılar
Uzaktım ama
Gözden uzak değildim
Gidişimin
İlgisi yoktu mesafelerle
Kilitledim kendimi
İçi boş odalara
Karanlıklarda oturdum
Anlaşılmasın diye
İçerde olduğum
Yine de buldular beni
Suçlamak için
Yargılamak için
Cezalandırmak için
Direnmedim hiç
Kabul ettim hemen her şeyi
Merak ettiğimden
Ki merakım korkumu hep yenerdi
Bir zarf içinde sundular bana kaderimi
İmzala dediler
Reddettim mi peki
Hayır
Ama edebilirdim gayet tabi
Etmek istemedim
Bu kadar basit!
Aralık 06