Bir karanlık uykuydum ben
Karanlık ve uzun
Işıktan renkten yoksun
Hareket edebildiğim bir mezardı yatak
El yordamıyla bulurdum yolumu
Ayağa kalkabilirdim belki
Kısacık bir an
Basık tavan aralarında
Yaşamış olsaydım bunu en az bir defa
Ama bir düşüp kalmak vardı hafızamda
Ve debelenmeyi bilirdim
Elimden tutup kaldıranım yoktu
Duyardım yoksunluğumu sizden
Görürdünüz suskunluğumu gözbebeklerimden
Gözlerim gibi kara
Kapkara rüyalarınızda
Bilmezdiniz ben olduğumu
O derin uykunuzun
Bir uykuydum ben
Bir uykuydum
Karanlık ve uzun
Hep uyanmayı dilediğiniz
Ve sonunda uyandığınızda
Aklınıza bile getirmek istemediğiniz..
Mayıs 07