İrili ufaklı daireler çizip başa döndüm yine
Artık oynamaktan sıkıldım
Hayatın karşıma hep aynı şeyleri çıkarmasının bir anlamı olmalı
Ben yalnız olmak için yaratılmışım
Herkes çift yaratılmıyormuş meğer
Zaman geçiyor hızla
Yapabileceğim hiçbir şey yok
Hep aynı hayalkırıklığı
Elimi attığım her şeyde
Başladığım her yeni işte
Tanıdığım her yeni kişide
Bitsin
Nasıl biterse öyle
Değiştim
Duruşum
Gülüşüm
Uyuyuşum bile
Ne kendimle uzlaşabildim ne insanlarla
Bana benden yakın bir şey bulamadım
Ağlamak istesem de ağlayamıyorum artık
Bir kalıcı kabulleniş oldu hayat bana
Kabul et geç
Kabul et yürü
Artık aynada gördüğüm ben değilim
Bir yabancı
En yakınını kaybetmek gibi
Ne acı..

Mayıs 09