Ne olursa olsun
Ne olur ne olmaz diye
Gözledim göremediklerimi
Yakından da uzaktan da değil
Belli bir mesafeden baktım
Pek de belli etmeden çok merak ettiğimi
Uyduruktan masallar anlatır gibiyken büyüklerim
Üç boyutlu gözlüklerimi taktım
İnanmadım
Şüpheci olduğumdan değil
İnandırıcı değillerdi hiçbirisi
Baştan sona hep aynı düzlemde ilerliyordu
Bir kopuş yoktu
Uzundu uzundu hayat
Düz de gitsen daireler de çizsen
Ne fark ederdi
Yirmi birinci yüzyıla özgü
Üzüntülerim oldu benimde
Aynı şekilde acıttı içimi muhakkak
Aynı şeylere gülmesem de eskilerle
Gülebildiğim zamanlar vardı
Yamuk dişimi göstererek herkese hem de
Mutluydum bazen
Tüm çirkinliklerimle güzel olduğum için aslında
Tüm güzellikleriyle çirkin olanlardan ayrılarak
Mazimde gülümsemek vardı komiklik vardı
Ya da bunlar kalmıştı şimdi geriye
Anımsamak her şeyi unuttuktan sonra
Neye yarardı
Unutulmayan bir andı sadece
Gözlerinizin önünden şöylece gelip geçen
Küçük ufacık bir an
Nasıl yok olmuşlarsa öyle
Ki bu küçücük anlar özetlerdi
Özetlerlerdi hikayenizi
Gidenleri gelenlerle ikame ettim
Ve inanın tuttu hepsi de birbirinin yerini
Aynıydı tüm insanlar
Farkı yoktu hiçbirinin
Aynı basitlikte aynı bayağılığın içinde
Yine de yer verdim onlara yaşamımda
Hep yalnızdım da diyemem..
Mayıs 07