Bir esirdim ben
Ne elimde zincir

Ne ayağımda pranga

Ne de dilimde kilit

Ama uzanmazdı ellerim tutunmaya

Ayaklarım yürümezdi

Ve söyleyemezdim istediğim şarkıları bağıra bağıra

Kendi çukurumda ölecektim

Ben bir bok gibi kara

Küflenmiş ve kokmuş

Buruşmuş ve kurumuş belki

Ve elbette yapayalnız

Üzerimdeki sineklerin dışında

Yazgımdı bu benim

Yaradılışım

Hükmüydü hiç işlemediğim günahlarımın

Bir esirdim ben

Kendi hücrelerimde

Çıkamazdım

Ölünce onlar

Hür kalacaktım..

Ağustos 06